اونیه که

                                                 با تاس بد

                                                                         بازی خوب

                                                                                                     بکنه ....

  بودند، با همديگر به ملاقات يکى از استادان قديمى خود رفتند. پس از خوش و بش اوليه، هر

 کدام از آنها در مورد کار خود توضيح مي داد و همگى از استرس زياد در کار و زندگى شکايت

 مي کردند. استاد به آشپزخانه رفت و با يک کترى بزرگ چاى و انواع و اقسام فنجان هاى

 جوراجور، از پلاستيکى و بلور و کريستال گرفته تا سفالى و چينى و کاغذى (يکبار مصرف)

 بازگشت و مهمانانش را به چاى دعوت کرد و از آنها خواست که خودشان زحمت چاى ريختن

 براى خودشان را بکشند.

پس از آن که تمام دانشجويان قديمى استاد براى خودشان چاى ريختند و صحبت ها از سر گرفته

 شد، استاد گفت: «اگر توجه کرده باشيد، تمام فنجان هاى قشنگ و گران قيمت برداشته شده و

 فنجان هاى دم دستى و ارزان قيمت، داخل سينى برجاى مانده اند. شما هر کدام بهترين چيزها

 را براى خودتان مي خواهيد و اين از نظر شما امرى کاملاً طبيعى است، امّا منشاء مشکلات و

 استرس هاى شما هم همين است. مطمئن باشيد که فنجان به خودى خود تاثيرى بر کيفيت

 چاى

 ندارد. بلکه برعکس، در بعضى موارد يک فنجان گران قيمت و لوکس ممکن است کيفيت چايى

 که در آن است را از ديد ما پنهان کند.

چيزى که همه شما واقعاً مى خواستيد يک چاى خوش عطر و خوش طعم بود، نه فنجان. امّا شما

 ناخودآگاه به سراغ بهترين فنجان ها رفتيد و سپس به فنجان هاى يکديگر نگاه مى کرديد

. زندگى هم مثل همين چاى است. کار، خانه، ماشين، پول، موقعيت اجتماعى و .... در حکم

 فنجان ها هستند. مورد مصرف آنها، نگهدارى و دربرگرفتن زندگى است. نوع فنجاني که ما داشته

 باشيم، نه کيفيت چاى را مشخص مي کند و نه آن را تغيير مي دهد. امّا ما گاهى با صرفاً تمرکز

 بر روى فنجان، از چايى که خداوند براى ما در طبيعت فراهم کرده است لذت نمي بريم.

خداوند چاى را به ما ارزانى داشته نه فنجان را. از چايتان لذت ببريد. خوشحال بودن البته به

 معنى اين که همه چيز عالى و کامل است نيست. بلکه بدين معنى است که شما تصميم گرفته

 ايد آن سوى عيب و نقص ها را هم ببينيد. در آرامش زندگى کنيد، آرامش هم درون شما زندگى

 خواهد کرد.

وقتی به هیچ قانعی اما آن را هم نداری

رها شو

خدا را هم مواخذه نکن !

شاید برایت این گونه نوشته اند.....

....و اولين بار كه از كوچه عشق گذشتم ،به اولين در كهنه اي كه رسيدم ايستادم ؛خانه اي كه با

 احساساتم عجيب سازگاري داشت

كهنه و رنگ پريده ولي با صفا و چه زود با او اخت شدم كه خويش  خوي من بود ،احساسش

،احساس من و وجودش همه ي وجود من .

چشم برهم نزده ،عاشق زار قبله گاه كهنه و ‍‍ژوليده تر از هميشه بودم ؛

با خته ي باخته ،دل باخته بودم ؛براي سنگ فرش هاي  چين خورده اش ، شيشه ها ي شكسته

 اش،ديوارهاي تكيده ولي ايستاده اش و هوايش كه چه هوايي بود  !سيراب كننده ي هر تشنه

نفسي چون من

 و تو نمي داني كه نفس هايش را چگونه مي بوييدم ...!

تا آنكه يك روز كه از خم كوچه گذشتم ،بر در خانه ام سينه چسبانده به در كوبيدم .اه نمي داني

 كه هيچ صداي پايي در دالان كهنه اش نپيچيد جز صداي آه هاي آتشين من ؛هيچ دستي بر

چاك سينه اش مشت نزدجز دست هاي خسته ي من و كجا بودآن همه صفاي پيش ازاين ،كجا

بود آن همه عشق پيش از اين و نه آنكه از ياد رفته باشم كه در اولين ،دومين سطر خاطره هايش

 نقش بسته بود مرا ولي افسوس !

افسوس كه خاطره اي نو،جاي خاطره ام را گرفته بود و او خاطره ي مرا به ياد نداشت !

                                                                                                                                                      R:v                                                                                                                                                      

تا زنده باشم

به ياد عشقمان اشك خواهم ريخت

به ياد مرگ خاطره هايمان سوگواري خواهم كرد

براي رفتنت سياه خواهم پوشيد

تا زنده باشم گريه خواهم كرد

به ياد لحظه هايي كه عاشقانه و پاك رفتند !

و تا زنده باشم

به باد خواهم سپرد یاد را!

امروز به این فکر می کردم که یکنواختی می تونه چه قدر وحشتناک باشه .

فکر کنید همیشه زمستون باشه یا همیشه تابستون و بهار .

شاید زمستان و برفاش بعد از گرمای تابستون خیلی قشنگه باشه ولی سفیدیش برای تمام عمر چشم رو می زنه . واقعا بعد از سه ماه همه منتظر بهاریم .

اما همین بهارم اگر همیشگی باشه ادم دلش لک می زنه برای خنکای برف .

زندگی هم همین طوره بخوایم قبول کنیم یا نه، شادی دائمیش هم دل آدم رو می زنه .

 مثل همونایی که می گیم خوشی زده زیر دلشون . واقعا اونایی که دردشون چیزی نیست به جز بی دردی .

که به نظر من درد کمی هم نیست .

من دلم نمی خواد زندگیم بدون زمستون باشه به شرط اینکه بدونم بعد از اون زمستون یک بهار پر طراوت قراره بیاد . یک بهار که تمام وجود منو سبز می کنه .

                                                                                                                                  R:V    

یادم نمی ره لب دریا روی اون سنگ ها    من و تو دریا

نگاه تو به دریا  نگاه من به تو نگاه دریا به ما

چشمای من گریون  چشمای تو معصوم  چشمای دریا آروم

خواستم بگم

                                      خواستي بشنوي

                                                                                 اما نشد !!؟

دور شدم ازت

                                   نگران شدي

                                                                             اما چرا!!؟.

برگشتم پيشت

                                 نگام نكردي

                                                                          بازم چرا!!؟

زمان تموم شد

                          بايد مي رفتيم

                                                                           چرا نگفتم ؟

  غرور

                        نجابت

                                                              شايد هم ترس؟

                                                                                             ولي تموم شد .

حالا....

                    من اين ور دريا

                                                             تو اون ور دريا

                                                                                           و هر دومون تنها ؟

ديري است قلبه من از عاشقي سير است          خسته از صداي زنجير است

 دريا اولين عشقه مرا بردي                               دنيا دم به دم مرا تو آزردي

دريا سرنوشتم را به ياد آور                              دنيا سرگذشتم  را مكن باور

مي روم شب ها به ساحل ها                          تا بيابم خلوت دل را

روي موج خسته دريا                                      مي نويسم اوج غم ها را 

                                                   R:V

مهربانم !

پس از رفتن از كنار تو دلم مي گيرد و در غربت نفس هايت ،دلم مي گيرد در غربت نگاهايت ،

در فراق رويت ،در فراق حرفهايت ،در هجر تبسم هايت ! دلم مي گيرد.......

بعد رفتن از كنارتو پاره دلي كه باقيست در قفس شكسته ي سينه ام مي شكند ،

در دلتنگي براي تو و خرده بالي كه مانده است از پرنده ي خيال خونين مي شود

 در هواي پرواز در كوي تو و آرزوي با تو بودن در سري كه در هواي تو ديوانه است مي ماند

 براي هميشه .....

و مي بيني روزگاري در كوچه پس كوچه هاي شهر،

 در محله ي منزويان عشق ،پرچمي سياه بر تابوتي نهاده عشاق بر دوش مي پرند

و تو نه از سر عشق به اجبار بر جا مي ماني

تا كاروان سوگ بگذرد و ديدگانت نه هراسان بلكه آسوده مي خوانند: هوالباقي ....

 و نه آن كه پريشان شوي ،كه كاروان گذشته به راه خود ادامه مي دهي

 و با خود زمزمه مي كني ؛نام آشنايست .... و چه سرگردان مي شود روحم همراه با تو

،تا شايد در پاره اي از خاطراتت هم نبوده است .

و تو چه آسوده فردا را آغاز مي كني و فرداها را ،

بي آنكه يادي ا زآن كه بر او هوالباقي خواندي در خاطره هايت داشته باشي

 و من مي روم به گورستاني كه حال پس از ساليان دراز مرگ به آن رسيده ام . R:V

شايد شنيده باشي سارا انار دارد                               از شهر فقر و ظلمت قصد فرار دارد

امروز ديده ام من دستان كوچكش را                         يك دزدگير ماشين در آن قرار دارد

در دست ديگر او يك گوشي موبايل است                   جاي عروسكش را در اختيار دارد

در اشك هاي چشمش ديشب ستاره رقصيد                  با لنز چشمش امروز قصد شكار دارد

در آسمان چادر گم بود گيسوانش                             امروز صد جوان را بر موي دار دارد

سيگار مي كشد او با ناز و عشوه امروز                    از خانه ي پدر هم قصد فرار دارد

گيتا نهاده سارا امروز نام خود را                            مست از صداي گيتار خواب بهار دارد

لب هاي خشكش بود رنگين زخون لرزان                  لبهاي خيسش امروز رنگ انار دارد

از ياد برده شايد ديروز زاد خود را                         اين رسم روزگار است ،دارند یا ندارند

آیا شنیده ای تو زنگ موبایل او را                         شاید که با جوانی سارا قرار دارد ؟

به نام او كه هر چه برماست ارادت اوست ...

آيا كسي به فكر چكاوك بي گناهي كه در آب دست و پا مي زند هست ؟

يا اينكه همه به چكاوك خود مي نگرند !

تفاهم ....

اگر آدمي يا آدمييت بدانند كه با هم تفاهم ندارند آنگاه با هم تفاهم خواهند داشت .

نظرات و عقيده هاي آدم ها هيچ گاه مثل هم نبوده و نيست

،اگر بخواهيم به دنبال دو آدم كه عقيده آنها يكي باشد بگرديم زحمتي بيهوده و بي پايان است .

اگر تفاهم را در يكي بودن عقيده و نظر بدانيم اشتباه مي كنيم.

با اينكه مي دانم نظرات فرق دارد اما نظرم را بروز مي دهم و مي گويم :

تفاهم زماني بين آدم ها برقرار خواهد شد كه همه بدانند با هم تفاهم ندارند

 آنگاه چنيين توقعي نسبت به يكديگر ندارند و نظرات خود را در برابر يكديگر تحمل مي كنند

واينگونه است كه هيچ گاه بين آنها اختلاف بوجود نمي آيد و شايد اينگونه هيچ كس در هيچ كجا تنها نباشد.